Όποια στιγμή της ζωής μου και εάν φέρω στο μυαλό μου, ο Anarchik ήταν πάντα εκεί και κρυφοκοίταζε στη γωνία.

Τον συναντούσα συχνά στους τοίχους των καταλήψεων και στις σελίδες των πανκ zines. Δυσκολεύομαι όμως να θυμηθώ την πρώτη φορά που τον είδα. Είναι σαν ένας μακρινός οικογενειακός φίλος που σε γνωρίζει από πάντα, πριν ακόμα αρχίσεις να μιλάς.

Τον ήξερα πριν μάθω από πού είναι, πριν μάθω για τις Ερυθρές Ταξιαρχίες ή τη δολοφονία του Pinelli. Από την αρχή όμως τον ήξερα ως αναρχικό· τόσο σαν ένα κακογραμμένο θεατρικό έργο, φτιαγμένο από τα χειρότερα στερεότυπα, όσο και σαν μια αναπαράσταση των καλύτερων φιλοδοξιών και δυνατoτήτων μας.

Ήταν ο «Εχθρός του κράτους» που έριχνε βόμβες στοιχειώνοντας τα μυαλά των συντηρητικών, των φιλελεύθερων και των κρατικών κομμουνιστών. Μέσα από το ασεβές χαμόγελό του, έμαθα και ΄γω να φωνάζω “ΜΓΔ, εσείς πουλάτε την άσπρη σκόνη” στα διερχόμενα περιπολικά. Ήταν επίσης εκεί όταν “σήκωσα” μοϊκάνα και ήταν αυτός που μου έδωσε να πετάξω την πρώτη μου πέτρα, έξω απο την Αμερικάνικη πρεσβεία. Πάντα δίπλα μου.

Ο Anarchik είναι μέρος μιας απείθαρχης ιστορίας, μιας κληρονομιάς που περιλαμβάνει αρκετές ρίψεις μολότοφ, σαμποτάζ σε κρατικούς και θρησκευτικούς ναούς, ξυλοδαρμούς φασιστών και περιστασιακές κλοπές. Ο Anarchik μας υπενθυμίζει πως ό,τι και να κάνουμε, οι επικριτές μας θα το αποκαλούνε πάντα βία.